Programmaboekje God van de Slachting

Speellijst

Een wereldberoemd tragikomisch relatiedrama uit 2006 van de Franse schrijfster Yasmina Reza.

Remko Vrijdag speelt Eelco Wender 

  Rosa da Silva speelt Linda Storm

Johan Goossens speelt Berry Storm 

  Yara Alink speelt Annet Wender

In God van de slachting komen twee stellen bij elkaar om een vechtpartij tussen hun zoontjes te bespreken. Al snel escaleert het gesprek in een verbale slachtpartij, waarin alle beschaving wegvalt en de karakters elkaar alle hoeken van de kamer laten zien. Deze internationaal geprezen theaterkomedie van Yasmina Reza is wereldwijd met veel succes gespeeld. In 2011 werd het stuk verfilmd onder de titel Carnage met rollen voor Kate Winslet, Jodie Foster, Christoph Waltz en John C. Reilly.

Remko Vrijdag, Rosa da Silva, Johan Goossens en Yara Alink, sterren in hun feilloze en komische timing, zullen deze versie van de wereldberoemde relatiekomedie vertolken.

In dit stuk laat Yasmina Reza haarfijn zien dat volwassen mensen ergens diep van binnen onbeheerste kinderen blijven die vooral met zichzelf bezig zijn.

Vanwege de gênante uitvergroting die Reza van een "fatsoensruzie" heeft gemaakt, heeft Kobra ervoor gekozen om te werken met acteurs die goed overweg kunnen met comedy en cabaret. Voor Hanneke Braam, producent bij Kobra én regisseur van deze voorstelling, komen goede comedy en cabaret altijd voort uit de zwartste diepten van wie je bent.

‘Maak van je shit een hit.’ 

Hoe dieper je bij jezelf naar binnen durft te gaan en je eigen tegenstrijdigheden, onhebbelijkheden en ongeremdheid in de ogen kijkt, hoe grappiger het wordt als je daar theater over durft te maken. Schaamteloosheid is een veelomvattende bron en hoe harder het publiek moet lachen, hoe beter dat publiek hopelijk ook bereid zal zijn om de vinger op de eigen zere plekken te leggen.

De speeltuin

Het stuk kent een ‘eenheid van tijd, plaats en handeling’ zoals dat heet. Er zijn geen tijdsprongen, het speelt zich op één locatie af en we volgen één gebeurtenis. Dat gaf de vormgever, Calle de Hoog, een zeer duidelijke richting: het toneelbeeld moet een woonkamer zijn met tulpen en kunstboeken, want die staan in de tekst en zijn ook echt nodig. De zoektocht voor Calle was waar het mysterie zat. Hoe kon ze met zo’n tamelijk voorgeschreven, duidelijk plek toch in een theatraal beeld bijdragen aan dat ontmaskeren van fatsoen? Ze besloot de tulpen niet gewoon in een vaas te zetten, maar er een indrukwekkende designlamp van te maken, u gaat zo zien wat daarmee gebeurt. En ze besloot iets met de vloer te doen, waardoor tot uitdrukking kan komen dat de volwassenen eigenlijk zelf de kinderen zijn; in een woonkamer die zich gaandeweg ontpopt als hét strijdtoneel voor kinderen: de speeltuin.

‘Het publiek maakt de betekenis van het stuk af. Hoe uitbundig u lacht, of het een ‘oh wat erg’-lach is of een ‘whahaha wat een goeie’-lach, of hoe stil u wordt, hoe de scènes bij u binnenkomen en wat ze raken: elke zaal maakt wat dat betreft een eigen voorstelling mee.’

-Johan Goossens